Hafiz: Ghazal 9 "Courtly Advice" (From Persian)

Ghazal 9: "Courtly Advice"

By Hafiz

Translated by A.Z. Foreman
Click to hear me recite the original Persian

Once more unto that garden comes the luster of younger days,

    Glad tidings sent from the rose have come to the sweetvoiced nightingale.

Dawn Wind! Should you blow once more by the slender youths in that courtly meadow,

    Pray, give my best to my erstwhile friends: the cypress, the rose, and great basil.  

Should the fireskilled wineselling boy display his splendorous self, I'll lash

    My eyelashes into a broom to sweep his winecellar's entryway. 

Oh, you whose tresses draw an aubern hockeystick over the moonface

    Pray, do not knock my puck of a head out into a moonstruck daze.

I fear the hardspoken party who scorn the drunkmen that drain the barrel

    Might make their ailing Faith obsessed with the speakeasy's hearty ales.

Befriend the men of God. For in Noah's vessel -three sheets to the flood-

    Lies a drinking-vessel of earth that gives not a drop for the stormflung rains.

Escape this gyring skydomed abode, and do not go begging for bread.

    It is in the deathblack bowl of the Host that the guest must eat his fate.

Unto those whose final resting-place is a fistful of earth, say "what 

    Reason is there to raise a palace that scrapes the heavens' grate?"

O Canaanite Moon of mine! Go free now. Yours is the throne of Egypt.

    Now is the time for you to bid farewell to the dark stockade. 

        Hafiz! Drink wine, be a profligate wildman and have good times and yet

        Do not, as others have done, recite the Qur'an as a faith-charade. 

:The Original 

I have decided to include Persian originals both in Perso-Arabic script and Tajik cyrillic henceforward

رَونقِ عهدِ شباب است دگر بُستان را مِی‌رسد مژدۀ گل بلبلِ خْوَش الحان را

ای صبا گر به جوانانِ چَمَن بازرَسی خدمتِ ما برسان سرو و گل و ریحان را

گر چنین جلوه کند مُغْبَچۀ باده فرُوش خاکرُوبِ درِ میخانه کنم مُژگان را

ای که بر مَه کَشی از عَنبرِ سارا چوگان مضطرب حال مگردان من سرگردان را

ترسم این قوم که بر دُردکشان مِی‌خندند در سرِ کارِ خرابات کنند ایمان را

یارِ مردانِ خدا باش که در کشتیِ نوح هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را

برو از خانۀ گردون به در و نان مطلب کان سیه کاسه در آخر بکشد مهمان را

هر که را خوابگَهِ آخر مشتی خاک است گُو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را

ماهِ کنعانیِ من مسند مصر آن تو شد وقت آن است که بدرود کنی زندان را

حافظا مَی خْوَر و رندی کن و خوش باش ولی دام تزویر مکن چون دگران قرآن را

Равнақи аҳди шабоб аст дигар бӯстонро,
Мерасад муждаи гул булбули хушилҳонро. 

Эй сабо, гар ба ҷавонони чаман бозрасӣ,
Хидмати мо бирасон сарву гулу райҳонро. 

Гар чунин ҷилва кунад муғбачаи бодафурӯш,
Хокрӯби дари майхона кунам мижгонро. 

Эй, ки бар маҳ кашӣ аз анбари соро чавгон, 
Музтарибҳол магардон мани саргардонро. 

Тарсам, ин қавм, ки бар дурдкашон механданд, 
Дар сари кори харобот кунанд имонро. 

Ёри мардони Худо бош, ки дар киштии Нӯх,
Ҳаст хоке, ки ба обе нахарад тӯфонро. 

Бирав аз хонаи гардун бадару нон маталаб, 
К-он сияҳкоса дар охир бикушад меҳмонро. 

Ҳар киро хобгаҳи охир муште хок аст, 
Гӯ, чӣ хоҷат, ки ба афлок кашӣ айвонро? 

Моҳи канъонии ман, маснади Миср они ту шуд,
Вақти он аст, ки падруд кунӣ зиндонро. 

Ҳофизо, май хӯру риндӣ куну хуш бош, вале
Доми тазвир макун чун дигарон Қуръонро.