Fatemeh Shams: A Poem for Iran (From Persian)

A Poem For Iran

By Fatemeh Shams
Translated by A.Z. Foreman

To never go to sleep because a nightmare terrifies,


to sit awake each night until dawn breaks into the skies,


to stagger woozy somewhere between sleep and wakening


to die in life's own name as blindness teeters on the eyes,

in pointless hollow love that just repeats relentlessly,

 in all that "Oh I love you dear!" and "Oh do you love me?"

 in wanting that all comes to naught for all that never comes

 in pointless work and plunged in out-of-work banality,

to have at last no memory, no border and nowhere,

 to drift through men's and women's cold embraces here and there,

 to haul a suitcase and three hundred books from place to place

 to have, among all colors in the world, a shroud's to wear,

to break the heart away from every face the veils obscure

 from every man whose inmost being is a rancid sewer

 to break the heart away from the strange city of my childhoods

 that still holds within its soil a sorrow clean and pure

from endlessly not going back as hesitations weigh

 through waking dreams in exile's arms without You night and day

 through boundless yearning for what I will never see again,

 through the despair of having turned a word like "hope" cliché

with no love and no homeland in this mad perplexity,

 stuck in this narrow alley whose dead end runs endlessly,

 to vomit You from me and, oh, to ask with all my love

 "Dear wounded country, my sick home! Do You still think of me?"

The Original:

شعرى براى ايران

از ترس یک کابوس تا هرگز نخوابیدن هر شب نشستن تا طلوع صبح را دیدن

جایی میان خواب و بیداری، تلو خوردن در برزخ ِ کوری به نام ِ زندگی مُردن

در جا زدن در عشق‌های پوچ ِ تکراری در دوستت دارم عزیزم! دوستم داری

در خواستن‌هایی که از دم بی‌سرانجامند در شغل‌های آبکی، در قعر ِ بیکاری

بی‌حافظه، بی‌مرز، بی شهر و وطن بودن آواره در آغوش ِ سرد ِ مرد و زن بودن

یک ساک و سیصد جلد را هی جا به جا کردن بین تمام ِ رنگ‌ها، رنگ ِ کفن بودن

دل کندن از هر کس که بر صورت نقابی داشت هر کس که در قعر وجودش منجلابی داشت

دل از کندن از شهر ِ غریب کودکی‌هایم آنجا که در خاکش غم و اندوه نابی داشت

از برنگشتن‌های بی‌پایان ِ پُر تردید بیدارخوابی بی تو در آغوش این تبعید

دلتگی ِ بی‌مرز از هرگز ندیدن‌ها سرخوردگی از ابتذال واژه امید

بی‌سرزمین، بی‌عشق، در اوج همین مستی در کوچه باریک ِ بی پایان ِ بن‌بستی

آوردنت بالا و هی با عشق پرسیدن ای سرزمین خسته! توی فکر من هستی