Forugh Farrokhzad: Captive (From Persian)

Captive
Forugh Farrokhzad
Translated by A.Z. Foreman

I want you and I know my dearest wish

to clasp you in my arms can never be.
You're clear bright sky. I am a captive bird.

A cage's corner's all there is for me.

Out from behind these chill gray bars I look
with eyes of longing wonder at your face.
I think someone will help me spread my wings

finally to fly toward you from this place.

I think, one moment, when my jailor's sloppy,
out of this silent cell into the air
I'll fly, laugh in his face and leave this life
to start another one with you out there.

I think and then I know I'll never be

brave enough to escape before I die,

that even if my jailor wished me gone
I haven't got the strength in me to fly.

Behind the cage's bars every bright morning
a child looks in at me, smiles joyfully,
and when I start to sing a cheerful song
he shapes his lips into a kiss for me.

And if, O Sky, one day I want to flee

this silent prison cell, is there a word
that I could say to that child's teary eyes
beyond "Forgive me. I'm a captive bird"?

I am a candle. With my blazing heart
I fill the ruins round me here with light.
If I choose now to go dark and be silent
I will undo this household in one night.

The Original:

اسير

فروغ فرخزاد 

ترا می خواهم و دانم که هرگز

به کام دل در آغوشت نگیرم

توئی آن آسمان صاف و روشن

من این کنج قفس، مرغی اسیرم

ز پشت میله های سرد و تیره

نگاه حسرتم حیران برویت

در این فکرم که دستی پیش آید

و من ناگه گشایم پر بسویت

در این فکرم که در یک لحظه غفلت

از این زندان خامش پر بگیرم

به چشم مرد زندانبان بخندم

کنارت زندگی از سر بگیرم

در این فکرم من و دانم که هرگز

مرا یارای رفتن زین قفس نیست

اگر هم مرد زندانبان بخواهد

دگر از بهر پروازم نفس نیست

ز پشت میله ها، هر صبح روشن

نگاه کودکی خندد برویم

چو من سر می کنم آواز شادی

لبش با بوسه می آید بسویم

اگر ای آسمان خواهم که یکروز

از این زندان خامش پر بگیرم

به چشم کودک گریان چه گویم

ز من بگذر، که من مرغی اسیرم

من آن شمعم که با سوز دل خویش

فروزان می کنم ویرانه ای را

اگر خواهم که خاموشی گزینم

پریشان می کنم کاشانه ای را

Romanization:

Asīr
Furōɣ Farruxzād

Turā mēxwāham o dānam ki hargiz
Ba kām-i dil dar āɣōšat nagīram
Toī ān āsmān-i sāf o rōšan
Man īn kunj-i qafas, murɣē asīram

Zi pušt-i mīlahā-i sard o tīra
Nigāh-i hasratam hayrān barōyat
Dar īn fikram ki dastē pēš āyad
Ba man nāgah gušāyam par basōyat

Dar īn fikram ki dar yak lahza ɣaflat
Az īn zindān-i xāmuš par bigīram.
Ba čašm-i mard-i zindānbān bixandam.
Kanārat zindagī az sar bigīram

Dar īn fikram man o dānam, ki hargiz
Marā yārā-i raftan zīn qafas nēst.
Agar ham mard-i zindānbān bixwāhad
Digar az bahr-i parwāzam nafas nēst

Zi pušt-i mīlahā har subh-i rōšan
Nigāh-i kōdakē xandad barōyam
Čo man sar mēkunam āwāz-i šādī
Labaš bā bōsa mēāyad basōyam

Agar, ay āsmān, xwāham ki yak rōz
Az īn zindān-i xāmuš par bigīram.
Ba čašm-i kōdak-i giryān či gōyam
Zi man bugzar, ki man murɣē asīram.

Man ān šam'am ki bā sōz-i dil-i xwēš
Furōzān mēkunam wērānaērā
Agar xwāham ki xāmōšī guzīnam
Parēšān mēkunam kāšānaērā

Forugh Farrokhzad: Another Birth (From Persian)

Another revision. This time with an added recording courtesy of the poet herself!

Another Birth
By Forugh Farrokhzad
Translated by A.Z. Foreman
Click to hear Forugh herself reciting this poem in Persian
Click to hear me recite this translation in English

A dark and chanted verse is all my being
Forever bearing you
In myself imbued with you
Forth to the morning of eternal burgeonings and blooms
Oh yes I drew you through this verse oh breath
Oh yes I drew you through
This verse and crafted you
To water, trees and fire I grafted you.

Life may be
A street crossed by a woman with a basket every day
Life may be
Rope for a man who hangs himself from a branch.
Life may be a child coming home from school.
Life may be a cigarette lighting
Up in the narcotic pause between two lovemakings
Or the dazed gaze of a passerby
Tipping his hat to a passerby
With a senseless smile and a Good Morning.
Life may be that cloistered moment
When my gaze comes to ruin in your pupils
Wherein there lies a feeling
Which I shall blend
With the moon's impression
And the night's perception.
In a room the size of loneliness
My heart the size of love
Looks at the simple pretext of its happiness,
The vase's flowers, their beautiful decay,
The sapling that you implanted in our garden
And the canaries' song
Wide as a window frame.

Oh
My lot is this
My lot is this
This sky abducted from my sight by a hung curtain,
This passage down a deserted stairway
To retrieve something from amid the rot and banished thoughts.
My lot is a sad promenade in nostalgia's garden,
My lot is to catch my death in the despair of the voice that says to me
"I love
Your hands."

I shall plant my hands in the garden
And I will grow I know I know oh I know
And in my hand's inkstained hollow
The swallow
Shall lay its eggs.

I shall wear
A pair of cherries as ear-rings
And dress my nails with dahlia petals
There is an alley where
Boys who were in love with me even now
Linger with the very unkempt hair and lanky legs
Recollecting the innocent smiles of a little girl
The wind blew away one night.

There is an alley my heart
Has stolen from my childhood's neighborhood

A form journeying along time's line
Inseminating time's dry line with form
A form aware of an image
Back from a mirror's feast

And that is how it is
That somebody dies
While someone abides
None who fish
In the tiny stream that drains out into a ditch
Can ever fish up a pearl.

I
Know a sad little ocean sprite
Down in her watery haven
Who oh so softly
Plays her heart through a flute,
A sad little sprite
Who dies from a kiss at night
To be born from a kiss at dawn.

The Original:

تولدى ديگر
فروغ فرخزاد

همه هستي من آيه تاريكيست
كه ترا در خود تكرار كنان
به سحرگاه شكفتن ها و رستن هاي ابدي خواهد برد
من در اين آيه ترا آه كشيدم آه
من در اين آيه ترا
به درخت و آب و آتش پيوند زدم

زندگی شاید
یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن میگذرد
زندگی شاید
ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه میاویزد
زندگی شاید طفلیست که از مدرسه بر میگردد
زندگی شاید افروختن سیگاری باشد ، در فاصلهء رخوتناک دو
همآغوشی
یا عبور گیج رهگذری باشد
که کلاه از سر بر میدارد
و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی میگوید " صبح بخیر "

زندگی شاید آن لحظه مسدودیست
که نگاه من ، در نی نی چشمان تو خود را ویران میسازد
ودر این حسی است
که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت

در اتاقی که به اندازهء یک تنهاییست
دل من
که به اندازهء یک عشقست
به بهانه های سادهء خوشبختی خود مینگرد
به زوال زیبای گل ها در گلدان
به نهالی که تو در باغچهء خانه مان کاشته ای
و به آواز قناری ها
که به اندازهء یک پنجره میخوانند

آه...
سهم من اینست
سهم من اینست
سهم من ،
آسمانیست که آویختن پرده ای آنرا از من میگیرد
سهم من پایین رفتن از یک پله مترو کست
و به چیزی در پوسیدگی و غربت و اصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدایی جان دادن که به من بگوید :
" دستهایت را
دوست میدارم "

دستهایم را در باغچه میکارم
سبز خواهم شد ، میدانم ، میدانم ، میدانم
و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم
تخم خواهند گذاشت

گوشواری به دو گوشم میآویزم
از دو گیلاس سرخ همزاد
و به ناخن هایم برگ گل کوکب میچسبانم
کوچه ای هست که در آنجا
پسرانی که به من عاشق بودند ، هنوز
با همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر
به تبسم های معصوم دخترکی میاندیشند که یک شب او را
باد با خود برد

کوچه ای هست که قلب من آن را
از محل کودکیم دزدیده ست

سفر حجمی در خط زمان
و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن
حجمی از تصویری آگاه
که ز مهمانی یک آینه بر میگردد

و بدینسانست
که کسی میمیرد
و کسی میماند
هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی میریزد ، مرواریدی
صید نخواهد کرد .

من
پری کوچک غمگینی را
میشناسم که در اقیانوسی مسکن دارد
و دلش را در یک نی لبک چوبین
مینوازد آرام ، آرام
پری کوچک غمگینی
که شب از یک بوسه میمیرد
و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد