Jacob Freedman: God No Longer Speaks (From Yiddish)

God No Longer Speaks
By Jacob Freedman
Translated by A.Z. Foreman

God no longer speaks
As he did in the days of the Torah.
No longer does he shine forth in a firecloud
Over our roof.
Adam and Eve have run into the depths of the garden
From God's unveiled countenance,
And we run searching for Him
In the dark of a closed bud.

The barefoot steps of the angels
No longer kiss our threshold
As in the days of our forefathers.
But our yearning weeps out
From their blue wings
That swim like drowned moons
Over all the rivers of the world. 

At midnight we huddle, press our ears to the slumbering grass,
To a tree leaf, to a young fruit's skin:
In search of the fragrant silence of God, trying to translate it
With the shadow of olden song. 

Our forefathers could hear God speaking,
But we write hidden poems
To hide our naked longing for the breath of God,
More silent than the breathing of stars
Over lakes asleep in wintertime.

Our desolation weeps and the weeping
Is dark blue
Like a dead bird's shadow
Over the white snow of a killed forest

God no longer speaks.
He is weary, wise and old.
God no longer believes
In the godliness of words. 

The Original:

גאָט רעדט נישט מער
פון יעקב פרידמאַן

גאָט רעדט נישט מער
ווי אין די טעג פון חומש
ער שטראַלט נישט אויף אין פײַערוואָלקן
איבער אונדזער דאַך.
אדם און חוה אַנטרינען זענען אין גאָרטנטיף
פון גאָטס אַנטפּלעקטער מארה,
און מיר– לויפן זוכן אים
אין טונקל פון אַ פאַרמאַכטער קנאָספּ.

באָרוועסע טריט פון מלאכים
קושן נישט מער אונדזער שוועל
ווי אין די טעג אבות.
נאָר אונדזער בענקעניש וויינט
נאָר זייערע בלויע פליגל
וואָס שווימען ווי דערטראָנקענע לבנות
איבער אַלע  טײַכן פון דער וועלט.

חצות טוליען מיר די אויערן צום שלאָפנדיקן גראָז,
צו אַ בוימבלאַט, צו דער הויט פון יונגע פּירות:
מיר זוכן גאָטס שמעקנדיק שווײַגן און פּרווון עס טײַטשן
מיטן שאָטן פון ערבליד.

די אבות געהערט האָבן גאָטס רייד,
און מיר דיכטן פאַרהוילענע לידער
צו פאַרהילן אונדזער נאַקעטע בענקשאַפט נאָך גאָטס אָטעם,
וואָס איז שטילער ווי דער דעך פון געשטערן
איבער שלאָפנדיקע אָזערעס ווינטערצײַט

וויינט אונדזער עלנט און דאָס געוויין 
איז טונקלבלאָ
ווי דער שאָטן פון אַ טויטן פויגל
איבער ווײַסן שניי פון אַ געשטאָרבענע וואַלד.

גאָט רעדט נישט מער
ער איז מיד, קלוג און אַלט:
גאָט גלייבט נישט מער
אין געטלעכקייט פון ווערטער

No comments:

Post a Comment

There was an error in this gadget