William Auld: Julia on Pandateria (From Esperanto)

Julia on Pandateria
By William Auld
Translated by A.Z. Foreman
Click to hear me recite the original Esperanto

A life is slowly sinking on this island.
In the long afternoons a spiritless

and dreary wind along the whispery sea,
indifferent in flurrrying up my dress,
chafes up against my memories to bear
witness: death, death...death is still not there.

A threetime wife, a night-voracious lady
who only prized the present all her years,
has come to this amid the skirling gulls:

a vain past and a future dim with tears.
An empty woman pales away as would
a spirit starved of sacrificial blood.

I finally conclude, in this crude place

where flesh will rot in frigid foreign brume,

that my entire life (the wine, the roses,

the stolen kisses crazy with perfume...)

was always empty, cut off and alone.

The world's queen was a carcass with a crown.

When coupled I was most alone, yet sought
happiness where I could, where I was bound
by the compulsions of a curious yearning.
The more I looked and looked, the more I found
simple unhappiness in lovers' joys.
I always fell for all the same old ploys.

That was a different me: a legend heard
once long ago and in a stranger's dream.
What does Rome mean now? Only naked sand,
rocks, the rough-handed wind and seagulls' scream.
Meanwhile my body wilts in apathy
and Rome is all a fever fantasy.

The present has stopped mattering. Time is now 
endless, beginningless eternity,
and my young body, under the betrayal
and wanton pummeling of destiny,
blazes no longer. Drive for joy has fled

and even death has left me living dead.



The Original:

Julia sur Pandaterio
William Auld

Sur ĉi insulo viv’ subiras lante.
Dum longaj posttagmezoj morna vento
apud’ la mar’ susura, agitante
al mi la robon kun indiferento,
miajn memorojn frotas, kaj atestas:
morto, morto, morto… mort’ ne estas.

Edzin’ trifoja, nokt-frandino rava,
kiu la nunon taksis solvalora,
venas al tio ĉi: flutado meva,
paseo vana kaj futuro plora;
virin’ malplena palas kiel spirito
al kiu mankas sang’ de oferito.

Kaj mi konstatas en ĉi loko kruda,
kie la karno putros sub la rosoj
fremdaj kaj frizaj, ke la vivo tuta
- kisoj parfumfrenezaj, vino, rozoj –
ĉiam malplena estis, kaj izola…
Monda reĝin’ kadavris ĉiam sola.

Plej sola dum duopoj, sed mi celis
mian feliĉon, kie mi nur povis
kien sopiro stranga ĉiam pelis,
des pli serĉadis mi, ju pli mi trovis
nur malfeliĉon en la ĝojoj amaj.
Ĉiam surprizis min embuskoj samaj.

Tiu estis alia mi – nur fablo
aŭdita iam en fremdula revo.
Kion signifas Rom’? Ja nuda sablo,
rokoj, krudmana vent’, krianta mevo,
dum mia korpo velkas, apatia,
kaj Romo estas febro fantazia.

Ne plu la nuno gravas. Nun la tempo
estas eterna, sen komenc’, sen fino,
kaj mia juna karno pro la trompo
kaj troa martelado de l’ destino
ne ardas plu, ne plu al ĝoj’ incitas.
Kaj morto mortvivantan min evitas…

Nikolajs Ķurzēns: Autumn Elegy (From Esperanto)

Autumn Elegy
Nikolajs Ķurzēns
Translated by A.Z. Foreman

It rained all yesterday, today it's raining
So too tomorrow drops will slip and strew
Wearily as the weary minutes through
This life of mine — aimless and dull and draining.

Yes each day robs and washes me of something!
Yes each night carries something else from me!
No, of the past I've but a memory!
No, for the future I am left with nothing!

No more is the sky sliced by lightning blades
No more the heavens shuddering with thunder.
A phthisic wind is weeping in the corners,
And rain and rain and rain — day after day. 

And each day robs and washes me of something
And each night carries something else from me
And of the past I have but memory,
And for the future I am left with nothing.

Audio of me reading this poem in Esperanto



The Original:

Aŭtuna Elegio

Hieraŭ pluvis, kaj hodiaŭ pluvas
kaj morgaŭ same, lace glitos gutoj;
kaj same, lace iros la minutoj
de mia viv', sencela kaj enua.

Ja ĉiu tag' forlavas rabe ion!
ja ĉiu nokto portas ion for!
ja de l' pasinto restas nur memor'!
ja por l' estonto havas mi nenion!

Ne fendas plu ĉielon fulma glavo,
ne tremas tondre plu la firmamento.
Ĉe la anguloj ploras ftiza vento,
kaj pluvas, pluvas, pluvas – tag' post tago.

Kaj ĉiu tag' forlavas rabe ion,
kaj ĉiu nokto portas ion for;
kaj de l' pasinto restas nur memor'
kaj por l'estonto – havas mi nenion...

Edwin de Kock: Over-understanding (From Esperanto)

Over-understanding
By Edwin de Kock
Translated by A.Z. Foreman
Click to hear me recite the original Esperanto

Now the nights are hard and falling hard.
Booming days again are flowing through me,
A dismal human deluge from the world.
Vacant all these faces, vacant the hour:
Life is leaking through the sieve of earth
While the clay of the slow cityscape
Is remolded by full-handed years.
I am sorry for the little acts-
Love, the labors and the tweets of birds-
Which moments all dissolve into themselves.

Time goes on to kill us round the clock,
And, my friend, despite how things appear
From the constant neural imagings
You are now no longer that same you
Who stood up before the fall of evening
At the very exit of the day,
Or who ran a gauntlet through the thorns
In the jungle-growth of dream at midnight.

All existence is its own perdition
Which destroys itself to keep on running.
This our life is the fire-fueling fabric
Of reality, or just the fire.
So the white bed loses its allure,
And the nights are hard and falling hard:
Falling, whispering "to live is to die"

The Original:

Trokompreno

Nun la noktoj estas malfacilaj.
Bruaj tagoj ree min trafluas,
morna homtorento el la mondo.
Vakaj ĉi vizaĝoj, vaka la horo,
kaj la viv' tra terkribril' likiĝas
dum l'argilon de la lanta urbo
manoplenaj jaroj remuldadas.
Mi bedaŭras pri la etaj agoj –
am', laboroj kaj la birdpepado –,
kiujn kun si solvas la momentoj.

La tempo nin mortigas ĉiuhore,
kaj, amiko, malgraŭ ĉia ŝajno
de la kontinuaj cerbobildoj,
vi ne estas nune tiu sama
kiu staris antaŭ la vespero
ĉe la elirejo de la tago,
aŭ la baraktinto inter dornoj,
noktomeze, en la sonĝĝangalo.

Ekzistado estas propra perdo
kiu sin detruas, por plukuri.
Nia vivo estas la brulŝtofo
de l' realo, aŭ la brulo mem.
Do la blanka lito jam ne logas,
kaj la noktoj estas malfacilaj
kiuj flustras: "Vivi estas morti."

William Auld: Snow (From Esperanto)

Snow
By William Auld
Translated by A.Z. Foreman
Click to here me recite the original in Esperanto

Plague-silent
The snow invades,
Conquers the city:
And we
A conquered people
Hopelessly pace the streets
With neck bowed under
The yoke of the occupying
White forces.

Spring, help us!
When shall we hear
Your fanfare
Trumpeting on the horizon?

The Original

Neĝo
William Auld

Pestsilenta
la neĝ' invadas
venkas la urbon;
kaj ni,
popol' venkita
marŝas senespere la stratojn
kun nuko kurba
sub jug' de l' okupanta
armeo blanka.

Printempo, helpon!
Kiam ni aŭdos
fanfaron vian
ĉe l' horizonto?

And a translation into Interlingua, just for fun

Nive

Peste-silente
Le nive invade,
Conquire le citate
E nos
Un populo conqueste,
Passa per despero, in le stratas
Con collos flecte
Sub le jugo del occupante
Armea albe

Succurre, primavera!
Quando nos audira
Vostre fanfar
Transiente le horizonte?